Shopping cart
Your cart empty!
قدرت منطقهای امارات متحده عربی در طول دهههای اخیر تا حد زیادی ناشی از ضعف ایران در دوران جمهوری اسلامی بوده است. در غیاب یک ایران مقتدر و پایدار، امارات توانست با اتکا به سرمایهگذاری خارجی، تسلط اقتصادی و دیپلماسی منطقهای، نقش کلیدی در خلیج فارس ایفا کند. این مقاله بررسی میکند که چگونه ایران پسا جمهوری اسلامی میتواند جایگاه امارات را به چالش کشیده و نفوذ خود را بازسازی کند.
قدرت امارات بر سه پایه شکل گرفته است:
در غیاب ایران مقتدر، امارات توانست بهعنوان مرکز تجاری و اقتصادی منطقهای تثبیت شود.
برخلاف ظاهر رقابتی، جمهوری اسلامی بهطور غیرمستقیم به امارات کمک کرد تا تحریمهای بینالمللی را دور بزند:
این اقدامات، قدرت امارات را بدون آنکه ایران مستقیماً متضرر شود، افزایش داد.
با بازسازی قدرت ایران در دوران پسا جمهوری اسلامی، میتوان:
این رویکرد باعث میشود ایران، جایگاه منطقهای و امنیت مرزهای خود را تثبیت کند.
ایجاد پروژههای صنعتی و انرژی در سواحل جنوبی و جزایر ایرانی، جایگاه ایران را در خلیج فارس تقویت میکند و به کاهش نفوذ امارات کمک میکند.
همکاری با کشورهای حاشیه خلیج فارس و بازیگران جهانی، ایران را از انزوای منطقهای خارج میکند و امکان چانهزنی و بازپسگیری منابع را فراهم میسازد.
ایران میتواند با استناد به قوانین بینالمللی و قراردادهای منطقهای، ادعاهای امارات بر جزایر و منابع را به شکل قانونی محدود و خنثی کند.
قدرت امارات در دوران جمهوری اسلامی، محصول ضعف ایران بود. در دوران پسا جمهوری اسلامی، ایران با بازسازی قدرت داخلی، شبکهسازی استراتژیک و دیپلماسی هوشمندانه میتواند توازن منطقهای را بازگرداند، ادعاهای بیپایه را خنثی کند و نفوذ اقتصادی و امنیتی امارات را کاهش دهد. این فرایند، نه تهاجمی بلکه مبتنی بر قدرت شبکهای و حکمرانی مقتدر خواهد بود.